Ruim een week geleden is mijn 15-jarige rode kater aangevallen door een agressieve hond. Eén achterpoot zag er uit als minestronesoep, zijn staart was bijna doormidden en alles wat hij nog had dat aan zijn geslacht herinnerde, was weg. Maar liefst éénentwintig hechtingen heeft de dierenarts erin gezet en die zijn er gisteren weer uit gehaald. De dokter was verbaasd dat de staart het nog deed!
Nu was mijn kater Billy altijd het schoolvoorbeeld van vrolijkheid en de daarmee gepaard gaande dominantie was er ook. Soms schreeuwde hij het van louter eigenliefde uit op de overloop en dat was voor ons allemaal een heel herkenbaar moment van de dag.
Door de aanval van de hond is Billy behoorlijk aangeslagen geraakt. Hij schreeuwt niet meer vrolijk, is alleen met enige moeite tot spinnen te krijgen en zondert zich af. Getraumatiseerd heet dat. Dat bezorgt mij een trauma, ook al omdat de baas van de hond niets van zich heeft laten horen en zich op geen enkele manier verantwoordelijk voelt.
Ik geef die hond niet de schuld maar wel zijn baas die hem steeds laat loslopen. Het is niet de eerste keer dat er zoiets gebeurt en ik begrijp niets van die mentaliteit. Kennelijk ontbreekt elk gevoel voor verantwoordelijkheid. tenminste, zo ervaar ik dat. Ik voel me er niet gelukkig onder maar ondertussen probeer ik mijn kleine kameraad weer een beetje op te vrolijken.
Gisteren at hij voor het eerst uit mijn hand weer gewone kattenbrokjes in plaats van alleen maar de lekkere hapjes waar hij zich de laatste dagen mee had gevoed. Dat deed me goed want in die brokjes zitten de broodnodige mineralen. Ik wil mijn vriendje terug!
Geen gemauw maar tot gauw,
groeten,
Kaj Elhorst
Http://sairaramira.wordpress.com
Service
www.waarmaarraar.nl/pages/re/23081/Hond_graaft_overleden_kat-maatje_op.html
www.mijnkattenlinks.eigenstart.nl
/
No comments
Comments feed for this article