Kortgeleden kwam ik langs een kapperszaak waar een groot uithangbord mijn aandacht trok. “Knippen zonder afspraak”, stond er op het bord. Dat kwam toevallig goed uit want ik moet bij mijn kapper altijd een afspraak maken en soms kan dat alleen maar heel lang vantevoren.

In de vakantie had ik een flinke bos haar gekweekt en dus belsoot ik naarbinnen te stappen. En inderdaad, er werd mij onmiddelijk een stoel aangeboden. De kapster deed mij een grote handdoek aan en toog vrijwel zonder na te denken aan het knippen. Het ging woest, wild, vlot en toch duurde het nog vrij lang. De vlokken  haar vlogen me de hele tijd om de oren.

Eindelijk was de wedstrijd klaar en mocht ik in de spiegel kijken. ik zag tot mijn schrik dat ik het hoofd had gekregen van een playmobilpoppetje. Ik probeerde daartegen te protesteren maar de kapster wees mij op het grote bord. “Knippen zonder afspraak”.

Ik meende dat het dan ook wel zonder betalen kon maar dat was niet het geval. Onder het woord afspraak was een tarief gekrast: € 25,- . Niet echt goedkoop. Ik voelde me flink beetgenomen want de hele actie van de kapper betekende dat ik binnen de kortste keren naar mijn eigen kapper zou moeten gaan. Die zou vragen hoe ik aan dat kapsel kwam en ja…het was allemaal best kostbaar en ook nog genant.

Tot kappens,

Kaj Elhorst

Http://sairaramira.wordpress.com

Service

www.zwolle.web-log.nl/zwolle/2005/08/goedkope_kapper.html

www.forum.fok.nl/topic/825370

www.members.tripod.lycos.nl/scuf/grappen.html

Van tijd tot tijd komt het idee doodgaan bij ons ter sprake. Dat heb je als je geen zestig meer bent. Doodgaan is niet erg maar je moet er wel over nagedacht hebben. Voor je het weet is het te laat en dan gaat het niet meer. Ik moet er niet aan denken!

Wij zijn er in de loop van de jaren naartoe gegroeid om overtuigd aanhanger te worden van de crematiegedachte. Je wordt dan een potje Creme Brûlée zodat de mensen na je dood ook nog plezier van je hebben. De vraag is alleen: wat doe je met de as? Doordat wij tijdelijk vijf katten in huis hadden, veel logé’s dus, kwam ik spontaan op een heel nieuwe gedachte.

Het leek mij wel een goed plan om de as in de kattenbak te doen. Voor een verstrooid figuur als ik lijkt het heel logisch om daar terecht te komen. Dan hebben de nabestaanden nog een dag gratis vulling en zo’n crematie is toch al kostbaar genoeg.

Eén of twee dagen wat poep op je hoofd en dan in de groene bak. Weg, hygiënisch, schoon en zonder geurtjes. Het lijkt mij alleen maar voordelen te hebben. Even zo goed voelde mijn vrouw er uiteindelijk niets voor toen ze aan het versje dacht: “Marietje heeft een hondje, dat piest zo in je mondje.” Zou een kat niet ook zoiets kunnen doen?

Tot de verstrooiing,

Kaj Elhorst

Http://sairaramira.wordpress.com

Service

www.rederij-trip.nl

www.flabber.nl/archief/009648.php

www.zooplus.nl/kattenbakvulling

www.blog2punt0.nl/2008/01/warme-crematie.html

Ruim een week geleden is mijn 15-jarige rode kater aangevallen door een agressieve hond. Eén achterpoot zag er uit als minestronesoep, zijn staart was bijna doormidden en alles wat hij nog had dat aan zijn geslacht herinnerde, was weg. Maar liefst éénentwintig hechtingen heeft de dierenarts erin gezet en die zijn er gisteren weer uit gehaald. De dokter was verbaasd dat de staart het nog deed!

Nu was mijn kater Billy altijd het schoolvoorbeeld van vrolijkheid en de daarmee gepaard gaande dominantie was er ook. Soms schreeuwde hij het van louter eigenliefde uit op de overloop en dat was voor ons allemaal een heel herkenbaar moment van de dag.

Door de aanval van de hond is Billy behoorlijk aangeslagen geraakt. Hij schreeuwt niet meer vrolijk, is alleen met enige moeite tot spinnen te krijgen en zondert zich af. Getraumatiseerd heet dat. Dat bezorgt mij een trauma, ook al omdat de baas van de hond niets van zich heeft laten horen en zich op geen enkele manier verantwoordelijk voelt.

Ik geef die hond niet de schuld maar wel zijn baas die hem steeds laat loslopen. Het is niet de eerste keer dat er zoiets gebeurt en ik begrijp niets van die mentaliteit. Kennelijk ontbreekt elk gevoel voor verantwoordelijkheid. tenminste, zo ervaar ik dat. Ik voel me er niet gelukkig onder maar ondertussen probeer ik mijn kleine kameraad weer een beetje op te vrolijken.

Gisteren at hij voor het eerst uit mijn hand weer gewone kattenbrokjes in plaats van alleen maar de lekkere hapjes waar hij zich de laatste dagen mee had gevoed. Dat deed me goed want in die brokjes zitten de broodnodige mineralen. Ik wil mijn vriendje terug!

Geen gemauw maar tot gauw,

groeten,

Kaj Elhorst

Http://sairaramira.wordpress.com

Service

www.deblauwerus.mijnkat.nl

www.waarmaarraar.nl/pages/re/23081/Hond_graaft_overleden_kat-maatje_op.html

www.dierenbescherming.nl

www.mijnkattenlinks.eigenstart.nl

/ 

www.sairaramira.wordpress.com

Service

www.taaladvies.net/taal/advies/vraag/1133

Kortgeleden zat ik na te denken over de dood. Dat heb ik wel vaker. Niet dat ik dan in een depressieve bui ben of zo, helemaal niet juist. Denken over de dood doe ik als ik in een opperbeste bui ben. Anders moet je het niet doen. In een depressieve bui zou je haast zelfmoord plegen als je daaraan denkt. 

Maar goed, ik dacht over de dood na en zag mijzelf in een kist verdwijnen onder de grond. Toen schoot het door mij heen. Stel je nu eens voor dat je zelf niet door hebt dat je dood bent. Denk je eens in dat alleen anderen je dood vinden maar dat je jezelf bijvoorbeeld nog nooit zo fit hebt gevoeld. Je komt uitgerust op je werk en je merkt dat je stoel en bureau weg zijn gehaald. Je baan is met jouw verdwijnen wegbezuinigd. Je komt in het bedrijfsrestaurant en géén van je collega’s zegt iets tegen je. Ze zien je letterlijk niet staan.

Dat heeft dan ook wel weer voordelen want je kunt zo maar allerlei lekkernijen uit de schappen pakken zonderdat iemand het door heeft. Hooguit zal de overwerkte horecaman of -vrouw klagen dat de voorraden zo snel weg zijn en…dat de kas niet klopt. Niet dat je jezelf volpropt want je denkt wel degelijk aan het gevaar van overgewicht. Je weet immers niet dat je dood bent al begint je langzamerhand wel iets te dagen.

Er is namelijk geen enkele reden waarom je collega’s niets zeggen en waarom je vrouw en kinderen zo bedroefd bij elkaar zitten of juist doodleuk feestvieren. Langzaamaan krijg je het doodsbenauwd en ga je denken “ik wilde dat ik dood was”. En pas op dat moment dringt het definitief tot je door.

Nee, het lijkt me niets om opgeborgen te zijn in een kist terwijl je ontzettende trek krijgt in een harde mokka of een verse vlaai of een kroket. Geen bakker in de buurt alleen allerlei ongedierte dat zich naarbinnen wormt en een wat vochtige plantengeur. Het maakt me doodsbenauwd.

Tot ademens,

 Kaj Elhorst

 www.sairaramira.wordpress.com

Service

www.skepsis.nl/bde.html

www.bijna-doodervaringen.nl

www.katinkahesselink.net/theosofie_nl/bijnadood.html

Zaterdag was ik aan de beurt. Een drukkend gevoel op de borst en een onplezierig gevoel. We zijn meteen naar de huisartsenpost in het ziekenhuis geweest. Daar duurde het behoorlijk lang voordat het echte onderzoek begon maar de conclusie was duidelijk: ik moest per ambulance naar de IC afdeling van een ander ziekenhuis.

Ik had het gevoel elke regie kwijt te zijn over mijn eigen bestaan. Het een volgde op het ander zonderdat ik er een speld tussen kon krijgen. Voordat ik het wist, lag ik aan de slangen, bellen, toeters, monitors en was ik overgeleverd aan pillen, prikken en bloeddrukmeters. Jahaa, de tweede dag wist ik het al, ik moet hier weg en ik ben dus ook naar huis gegaan.

Dat lag niet aan de artsen of de verpleegkundigen. Integendeel. Die mensen hebben alles op alles gezet op mij in leven te houden en daarvoor ben ik ze dankbaar. Maar het regiem van zoiets: ik kan er niet tegen. Misschien als ik me echt doodziek had gevoeld, misschien had ik dan minder weerstand gemerkt. Deze keer lag ik luidkeels te zingen met de liedjes op tv alsof ik niet expres een koptelefoon had op gekregen.

Ik liet ook mijn linker- met mijn rechtervoet gesprekken voeren over de omgeving en om half vier ’s nachts ben ik maar weer tv gaan kijken omdat ik niet slapen kon. Toen  bleek dat er op de buis alleen maar shit was, ben ik in het boek gedoken dat ik mee had genomen. Of liever: dat mijn oudste zoon voor me had opgehaald.

Ik vraag me nog steeds af of ik het echt aan mijn hart heb gehad want uit het onderzoek is dat niet gebleken. Maar wat was het dan? Stress? Inbeelding? Wanhoop? Ik weet het niet en in elk geval zijn de specialisten er niet achter gekomen op dat moment. Ook zij konden dus niet voorkomen dat ik de gezondheidszorg weer een paar dagen duurder heb gemaakt, nog afgezien van de peperdure pillen die ik heb meegekregen.

Giftig hoor dat spul, maar wel werkzaam voor iets. Behalve genezing kan ik er darm- en maagbloedingen van krijgen, nier- en leveraandoeningen en zelfs een hersenbloeding. O ja, ik maak ook nog kans op tintelend en doof gevoel in mijn ledematen. Tijd om de wandelschoenen uit de garderobe te halen dus. Geneesmiddelen, allemaal…

Het is de wanhoop die je als mens voortdrijft als je je overgeeft aan dat soort middelen. Wie gezond denkt kan toch met de beste wil van de wereld er niet toe overgaan zoiets door zijn strot te wurmen?

 De pillekens,

 Kaj Elhorst

 www.sairaramira.wordpress.com

www.mstwente.nl/apotheek/geneesmiddel/

www.uitwanhoopgeboren.nl

www.regieovereigenleven.nl

De afgelopen dagen heb ik lange wandelingen gemaakt met mijn hond. Heerlijk dwalen langs wegen en straten in de hele gemeente. Samen kwamen we heel wat verder dan gewoonlijk het geval is omdat ik meestal in tijdnood zit vanwege mijn werk. Ook de hond vindt die wandelingen leuk en ik hoop dat het voldoende compensatie biedt voor de keren dat is iets snel-snel moet doen.

De laatste dagen is de lol er een beetje van af. Grote en kleine klieren trekken door de straten en mikken vuurwerk in het rond waardoor zo nu en dan een knal ontstaat die je een acute hartstilstand zou kunnen bezorgen. Mijn hond vindt daar niets aan, sterker nog, hij wil onmiddellijk naar huis. Ik vind er ook niets aan en erger me zelfs aan het dagenlange, nodeloze en in mijn ogen stompzinnige geknal op niets af.

Zouden al die stoere dreunmajoors nog wel weten waar het knallen tegen het eind van het jaar vandaan komt en wat de bedoeling ervan is? Oorspronkelijk was de herrie bedoeld om de kwade geesten te verdrijven. En geloof me. die zijn er veel in onze tijd. Ze huizen niet rondom ons maar ik heb het gevoel dat ze in ons zitten: agressie, doodsangst, paniekgevoelens, eenzaamheid en wanhoop. Geknal kan daarbij een therapie zijn, een moment van macht. Juist de concentratie daarvan, het omnzetten van knallen in iets moois, prachtig vuurwerk, werkt positief. Het doelloze herrie maken gedurende vele dagen, leidt onze jeugd volgens mij alleen maar verder in de negativiteit en depressie.

Ik snap ook niet hoe ouders ertoe komen hun kleine kinderen met bergen knallers op pad te laten gaan. Dat is gevaarlijk en dat kunnen die ouders ook weten. Kan het ze niets schelen als op een goed moment hun kind zonder hoofd, arm of oog thuis wordt gebracht of als het nergens meer op reageert omdat de oortjes een beetje dysfunctioneren?

Dan is het huis meestal te klein en Leiden in last. Dan moet de hele wereld beschermd worden tegen gevaarlijk vuurwerk. Niemand die durft te roepen dat de ouders ook eens wat strenger hadden kunnen zijn en wat beter hadden kunnen opletten. Alles staat op zijn kop.

Kortgeleden las ik dat motorrijders een veel grotere kans op overlijden hebben in het verkeer dan automobilisten. Dat is nogal logisch aangezien motorrijders veel minder beschermd zijn en maar op twee wielen rijden. Bovendien…heeft iemand ooit wel eens waargenomen hoe motorrijders zich over het algemeen in het verkeer gedragen? De psychopathie bevangt mensen nogal eens zodra zij op een motor klimmen. Misschien zou een psychologische test bij het rij-examen een goed idee zijn. Iets voor het nieuwe jaar?

Het zal er wel weer op uitdraaien dat alle anderen beter moeten opletten en voorzieningen moeten treffen om mororrijders meer veiligheid te bieden. Ondertussen zeilen zij gewoon door, te hard, te onachtzaam en te slordig en zo gaat het met het vuurwerk denk ik ook.

Een goed 2008 allemaal…

Sjoeges,

Kaj

Http://sairaramira.nl.wordpress.com

Service

www.yord.nl/article/637272

www.mineco.fgov.be

www.kicks-moto.be

www.motor-forum.nl/forum/list_messages/172063

De laatste week voor Kerstmis. Ik houd ervan. De sfeer, de drukte, het gezang op straat, het gekrioel, de kerkelijke bijeenkomsten en de onzindingetjes, het hoort er allemaal bij. Dit is leven, denk ik. Iedereen is op ‘n eigen manier bezig een leuk feest in gezelligheid voor te bereiden. Nou ja, niet iedereen natuurlijk. Er zijn ook mensen die geen gezelligheid hebben met kerst maar ja, daar doen we het eigenlijk allemaal toch ook voor?

Voor degenen die het niet zo leuk hebben, die zich niet bolrond kunnen eten en die maar beter van de fles kunnen afblijven omdat het anders onherroepelijk misgaat. Zelf kom ik geregeld iemand tegen die mij in niet mis te verstane bewoordingen toevoegt dat ik debiel of gek ben, vooral omdat ik er een soort religie op na houd, het geloof in het onmogelijke. Daarom geloof ik in de onbevlekte ontvangenis. Juist daarom. Zou ik echt een beetje gek zijn? Ik hoop het.

Volgens Ariel is het allemaal flauwekul en bedreigen die ” sprookjes”  alleen maar de wereld. Hij zegt dat in nog al grove bewoordingen ook en hij heet Ariel Bruens van Nederkrant, ook zo’n half fascistisch anti-Islamitisch blog. Daar is met Kerstmis niets te beleven hoor, daar gaat alles gewoon door, vooral met klagen. Volgens mij is hij een van degenen die niets hebben. We moeten, denk ik, veel goeds voor hem bedenken dezer dagen

Bij mij niet, ik ben op gek op Kerstmis. Ik houd dan altijd een beetje winterslaap en probeer zo min mogelijk mensen tegen te komen die ik ken. Ik ben er niet, even weg…gewoon even bij mezelf. De rest van het jaar ben ik er voor iedereen en lach, gier, brul en juich ik zelfs als het moet.

Een witte kerst zit er wel een beetje in, dankzij de rijp. Zou het de wolken erg veel moeite kosten om ook nog wat sneeuw naar beneden te gooien? Dat zou toch mooi zijn, maar het hoeft niet. Als ik mijn winterslaap maar volop mag genieten.

Kousels,

Kaj Elhorst

Http://sairaramira.wordpress.com

www.knmi.nl

www.schooltv.nl

www.spiritualiteit.com

www.alleskan.net

/

Zelfs voor een hardwerkend freelancer als ik, zijn de verlokkingen van het freewheelen wel eens te groot. Vandaag heb ik niet meer gedaan dan strikt genomen nodig was, alles bij elkaar toch nog heel veel en voor de rest ben ik een beetje aan het rommelen geweest. Soms is rommelen heel zinvol maar zelfs daarvan was vandaag geen sprake.

De afgelopen maanden waren heel hectisch en misschien was het wel de bedoeling dat ik vandaag niet zoveel deed. Gewoon eens even de rommel de rommel laten en voor me uit staren. Hier en daar heb ik wat weblogjes bezocht maar dat worden er ook steeds minder. De mensen komen wel bij mij, lijkt het. Dat is prima natuurlijk maar ik zal toch weer eens op verkenningstocht moeten.

Zo’n dagje surfen is net een ontdekkingsreis. Je komt malloten tegen, sites waar niets plezierigs te ontdekken is of waar alleen maar onzin wordt uitgekraamd, soms is er een filosoof tussen of iemand die echt iets te zeggen heeft. Nou, dat is dan wel weer aardig. Uiteindelijk blijf je toch alleen en moet je voor jezelf uitmaken of de ontdekkingsreis nog enige zin heeft gehad. Met die vraag ga ik vanavond naar een concert. Misschien geeft de muziek antwoord.

Striksels,

Kaj

www.sairaramira.wordpress.com

www.eliamjoni.blogspot.com 

www.moryus.nl

 Mijn zoon en zijn vriendin hebben hun tv de deur uitgegooid. Ze vinden er niets aan en kijken er nooit naar. Het kreng staat gewoonweg in de weg. Hoewel ik een fervente krimi- en praatprogrammakijker ben, kan ik ze geen ongelijk geven. De tv heeft door haar eigen gebrek aan inhoud een kuil voor zichzelf gegraven. Er is inderdaad niets aan.

Het personeel gaat er ook niet op vooruit. Vanmorgen zag ik het schaapje van Markus weer bij Goeiemorgen Nederland aan de gang en mijn hemel zeg, wat een narigheid. In de eerste plaats heeft ze een historische ontwikkeling ontdekt, die tot op heden niet bekend was: ” De Koude Wereldoorlog”. Een term die in geen enkel geschiedenisboekje voorkomt.

Vervolgens ging zij in gesprek met een deskundige op het gebiedb van wapenbeheersing tussen de NATO en de Sovjet Unie uit de negentiger jaren. Aan haar houding kon je al zien dat ze dacht ” wat moet ik hiermee?” Ze zat erbij of ze van het gesprek af wilde en stelde vragen waarvoor een geit langs de kant van de weg zich nog zou schamen.

Tja, dat ze de Koude Oorlog niet heeft meegemaakt, daaraan kan ze niets doen. Dat ze tijdens de geschiedenisles heeft zitten slapen, is haar ook maar half te verwijten want dat deden de meeste Nederlanders. Dat ze zich als journalisten niet voorbereidt op een gesprek, is echt walgelijk onprofessioneel. Daar gaat het imago van de journalist, die leutert maar wat aan.  

Even later kweam er een beroemde popjournalist bij haar aan tafel zitten en meteen veranderde haar houding. Aan zo iemand met succes is ze wel egwaagd. Haar ogen beginnen te stralen als ze hoort hoe zo iemand het helemaal heeft gemaakt. Je ziet haar denken ” wil ik ook, wil ik ook”.  Goeiemorgen Nederland, op dat soort mediamasturbatie zit ik niet te wachten hoor!

Naggels,

Kaj Elhorst

http://sairaramira.wordpress.com

Service

www.degeiten.nl

www.mediaonderzoek.nl/1072/goeiemoggel