periscoop.jpg

Vanmorgen toen ik de hond uitliet, zag ik het weer. Mensen begluren elkaar als nooit tevoren. Achter gordijntjes en vanachter de bloempotten kijken mensen naar buiten om te zien of er niet iets verschrikkelijks gebeurt.

Dat was vanmorgen ook weer het geval. Terwijl ik met mijn hond de tuin van iemand passeerde, zag ik hoe, waarschijnlijk, de vrouw des huizes van achter een hoekje van het gordijn stond te gluren. Ik kreeg bijna het gevoel dat ze graag wilde dat mijn hond in haar tuin zou poepen. Dan had haar gegluur tenminste doel getroffen. Ik heb vriendelijk naar haar gewuifd en wat dacht je? Ze wuifde terug! Lief oud mensje…

Zelf merken ze het natuurlijk niet maar bij veel mensen houdt de wereld op bij de grens tussen voortuin en voetpad en de grens tussen achtertuin en looppoortje. Wat daarbuiten gebeurt, is hun zaak niet totdat weer eens die ” keurige”  buurman van twee huizen verderop zijn kinderen vermoordt en de hand aan zichzelf slaat. Maar… zijn hond in de voortuin van een ander laten poepen, nee dat deed hij nooit!

Ik ook niet trouwens. Veel erger dan hondenpoep vind ik wel het gegluur naar elkaar, in de hoop dat iemand anders iets doet dat niet hoort. Zo kun je ook nachtenlang wakker liggen in de hoop dat de haan van de buurman afgrijselijk vroeg begint te kraaien. De overkomende vliegtuigen neem je voor lief. Dan kun je erover zeuren. Ja, er kunnen zelfs burenruzies uit ontstaan.

Zelf hoor en zie ik nooit wat. Hoewel, ik ruik het altijd wel als er brandlucht in de omgeving hangt. Ooit heb ik gezien hoe het huis van vrienden is afgebrand en dat bracht de geur van gerookt spek met zich mee. Daar ben ik wel gevoelig voor. Gek he? Kennelijk ben ik ook gauw bereid om op kleinigheden te letten.

Mobbels,

 

Kaj Elhorst

Service

www.geheugenvanoost.nl

www.yukiko.web-log.nl/yukiko/2007/02/sociale_control.html

www.seniorennet.be