You are currently browsing the category archive for the ‘Dierenliefde’ category.

We waren dolgelukkig en in elk geval leek het daarop. De rotzooi om ons heen kon ons niets schelen en we sprongen elke keer met de hakken over de sloot als het om proeven en tentamens ging. Ik vrraag me nu wel eens af wat we meer deden: vrijen of werken…natuurlijk we werkten elke dag, behalve vrijdags, allebei. We hadden allebei een baantje in de horeca dat bestond uit friet bakken en pils uitdelen. Grotendeels deden we dat nog zwart ook, wat toen veel gemakkelijker was dan nu. En met veel plezier streken we de fooien op. Zo lukte het ons om de week en de maand en de jaren door te komen.

Poes Herman was de enige die onze vrijpartijen aanschouwde. Volgens mij begreep hij heel goed wat we aan het doen waren want als ik opkeek, zag ik hem altijd knipogen en dan met een onverschillig gezicht de andere kant uitkijken. Hij was een echte rooie kater die soms ook aan onze spelletjes probeerde mee te doen maar na kortere of langere tijd kon hij het toch niet goed bijhouden. Dan trok hij zich min of meer beledigd terug omdat we meer aandacht gaven aan elkaar dan aan hem.

Herman scheen zich er trouwens weinig om te bekommeren dat onze eerste kamer maar zo weinig ruimte bood. Hij deed nooit een poging om de kamer uit te komen en nam genoegen met ons gezelschap.  Zodra we binnen waren, kroop hij bij één van ons op schoot, misschien gemiddeld iets meer bij mij dan bij Jeltje maar daar letten we natuurlijk niet op. We letten eigenlijk nergens op en dat was het leuke…nou ja…tot op de dag dat Jeltje mij vertelde dat ze niet meer in haar eentje was.

We krabden ons achter de oren. ” Ik zal wel meer gaan eten”, grinnikte ze zenuwachtig voordat ze het nieuws vertelde over de nieuwe aanwinst. Nadat ze ze haar “bekentenis”  had gedaan, zaten we een half uurtje zwijgend voor ons uit te kijken. Ieder met heel eigen gedachten en bedenkend waar het misgegaan kon zijn. Wisten we ons nog te herinneren wanneer Jeltje de pil was vergeten? Er brak geen herinnering door. Na het halve uur stortten we ons in elkaars armen en het leek erop alsof we nooit meer los zouden laten. Nooit eerder waren we zo in elkaar versmolten al herhaalden zich alle traditionele handelingen en bewegingen want ja, dat kleine vruchtje in haar buik kon nu nog niet knel zitten in onze onstuimigheid. Dat zou pas later komen. We wisten dat we het nu moesten beleven en…natuurlijk….het was voordat Jeltje de pil had genomen maar wie bekommerde zich daar nu nog om? Het was allemaal zo gevaarloos als het nooit meer zou worden, dachten we…

Je kon dus niet zeggen dat Jeroen later een gewenst kind was…nee…hij was doodeenvoudig vol lust en begeerte naar binnen gesleurd. “Gewenst”  klonk in dat verband veel te lullig. Jeroen…we wisten de naam van meet af aan, werd de vleesgeworden liefde die tussen ons opbloeide en niet alleen de liefde maar ook de doodgewone lustgevoelens. We hebben het hem nooit verteld en achteraf ben ik dat gaan betreuren maar ja….

De wijn verdween de maanden daarna uit het rek. Jeltje had zich helemaal bekeerd tot de sinaasappelsap en dan nog het liefst zonder suiker. ” Dik worden doe ik nu toch wel”, zei ze elke keer lachend. Uit pure loyaliteit ging ik aan de druivensap, die zonder alcohol. Een enkele keer probeerden we een fles alcoholvrije wijn maar dat misselijke goedje werd ons al gauw teveel. Dan toch maar weer gewoon aan het vruchtensap. We zwoeren teveel zout af en bestudeerden de achterkant van pakketten met voeding totdat we erbij neervielen, alleen om te zien of er geen verkeerde stoffen voor Jeroen in zaten. Soms legde ik mijn oor tegen Jeltjes buik en dan hoorde ik hem roepen: ” ik lust geen liga.” Dan was dat voor ons voldoende aanwijzing om ermee te stoppen…

We beseften intussen dat onze woonruimte voor ons tweeën. Jeroen en Herman wel wat erg krap zou worden en dus gingen we opzoek naar iets nieuws en dus ook iets duurders…kinderen kosten geld…

Ruim een week geleden is mijn 15-jarige rode kater aangevallen door een agressieve hond. Eén achterpoot zag er uit als minestronesoep, zijn staart was bijna doormidden en alles wat hij nog had dat aan zijn geslacht herinnerde, was weg. Maar liefst éénentwintig hechtingen heeft de dierenarts erin gezet en die zijn er gisteren weer uit gehaald. De dokter was verbaasd dat de staart het nog deed!

Nu was mijn kater Billy altijd het schoolvoorbeeld van vrolijkheid en de daarmee gepaard gaande dominantie was er ook. Soms schreeuwde hij het van louter eigenliefde uit op de overloop en dat was voor ons allemaal een heel herkenbaar moment van de dag.

Door de aanval van de hond is Billy behoorlijk aangeslagen geraakt. Hij schreeuwt niet meer vrolijk, is alleen met enige moeite tot spinnen te krijgen en zondert zich af. Getraumatiseerd heet dat. Dat bezorgt mij een trauma, ook al omdat de baas van de hond niets van zich heeft laten horen en zich op geen enkele manier verantwoordelijk voelt.

Ik geef die hond niet de schuld maar wel zijn baas die hem steeds laat loslopen. Het is niet de eerste keer dat er zoiets gebeurt en ik begrijp niets van die mentaliteit. Kennelijk ontbreekt elk gevoel voor verantwoordelijkheid. tenminste, zo ervaar ik dat. Ik voel me er niet gelukkig onder maar ondertussen probeer ik mijn kleine kameraad weer een beetje op te vrolijken.

Gisteren at hij voor het eerst uit mijn hand weer gewone kattenbrokjes in plaats van alleen maar de lekkere hapjes waar hij zich de laatste dagen mee had gevoed. Dat deed me goed want in die brokjes zitten de broodnodige mineralen. Ik wil mijn vriendje terug!

Geen gemauw maar tot gauw,

groeten,

 

Kaj Elhorst

Http://sairaramira.wordpress.com

 

Service

www.deblauwerus.mijnkat.nl

www.waarmaarraar.nl/pages/re/23081/Hond_graaft_overleden_kat-maatje_op.html

www.dierenbescherming.nl

www.mijnkattenlinks.eigenstart.nl

/