You are currently browsing the category archive for the ‘Regie over je eigen leven’ category.

Het was een leugen of misschien gewoon gezichtsbedrog. Ik voelde met elke vezel in me aan dat Jeltje dolblij was dat haar zusje weer was opgelazerd. Ja, opgelazerd, in stilte dacht ze in dat soort termen. Natuurlijk wist ze heel goed welke rol Froukje voor mij vervulde, ja, ze had er bijna met haar neus bovenop gestaan, bijna was ze een paar keer haast over ons gestruikeld.

In werkelijkheid wilde Jeltje mij weer helemaal voor zichzelf. Niet alleen om mee te praten maar ook voor de seks. Natuurlijk, daaraan waren risico’s verbonden maar die golden vooral voor mij. Zijzelf was immers al behoorlijk ziek. Ze had weinig meer te verliezen. En zo malden mijn gedachten maar in mijn hoofd. Ze leken bij tijd en wijle bezit van me te nemen en dan keerde ik mij in gedachten ook weer van Jeltje af. Het vertrek van Froukje had op onze verhouding geen goede uitwerking.

Ik merkte wel dat ik achterdochtig was en soms zei ik tegen mezelf dat ik overal veel teveel achter zocht maar op de lange duur hielp dat niet. Ik bleef Jeltje wantrouwen. Dat nam niet weg dat we elkaar wel weer wat meer opzochten, logisch nu Froukje er niet meer was.

Op een ochtend had Jeltje zelfs heel ouderwets de tafel gedekt voor het ontbijt, het leek op onze eerste dagen, toen we pas bij elkaar waren. Dat deed me goed. het leek zelfs of de kamer weer net zo rook als toen en ook Jeroen vond het prettig. Hij begon zich haast als een normaal kind in een normale situatie te gedragen. Hij zat te wiebelen in z’n stoel, iets waarvoor heel veel ouders hem ene draai om de oren zouden hebben gegeven. Wij niet, wij zaten dicht naast elkaar en vrijdden voetje en dacht aan alternatieven voor penetrerende seks. Dat kan, ja het kan….

Maar niet bij het ontbijt want ik had nog steeds te maken met een klokje van gehoorzaamheid waaraan ik tegemoet moest komen. Van dat klokje was heel veel afhankelijk: huis, eten, drinkjes en noem maar op…en de auto, die natuurlijk ook. Alles bij elkaar was dat klokje nog behoorlijk onmisbaar en…voor mij was het een dagelijkse vlucht uit de sfeer in huis. Natuurlijk, die bepaalde ik voor een groot deel zelf maar ….pfff…weer zo’n vat vol gedachten in mijn hoofd en altijd weer die negatieve gedachten over de vrouw waar ik nota bene het meeste van houd, hield….   Ik kon die gedachten niet stil zetten. Vooral niet als ik eraan dacht hoe zorgeloos het allemaal nog had kunnen zijn.

Nou ja, voor zover je zorgeloos kunt leven als je een kind hebt. Mensen zeggen altijd dat je jeugd voorbij is als je kinderen hebt, dan krijg je de zorg voor ene hulpeloos wezen en toch….er is niets zo hulpeloos als een volwassenen die ongeneeslijk ziek is. Dan heb je pas met hulpeloosheid te maken. Zo’n kind, ons kind, Jeroen, hij kon het alleen maar opvrolijken. Na die verschrikkelijke keer in het ziekenhuis, was hij haast een rondrennende glimlach in huis geworden. En ja, we gingen anders met hem om dan voor die tijd. Kon het ook anders? Ons leven was toch ook volledig overhoop gegooid? Langzaamaan moesten we wennen aan de gedachte dat Jeltje dood zou gaan…eerst ziek zou worden en dan dood zou gaan. Wanneer? Dat was moeilijk te voorspellen. De dokter had gezegd dat het een paar maanden kon duren maar ook nog heel veel jaren.

Hoe leer je daarmee leven? “Mevrouw, u kunt volgende week doodgaan maar u kunt ook 80 worden…we zullen zien.”  Die doktoren zijn zo knap tegenwoordig…of misschien toch niet? Soms zaten we samen een potje te schelden op de huisarts en het ziekenhuis en op alle specialisten die we kenden en de apotheker en dan maakten we onszelf wijs dat we daar iets aan hadden. Het werd soms zelfs laat en dan ging het schelden over in zoenen en strelen en seks zonder seks omdat we gewoon niet in elkaar durfden te komen. Maar houden van elkaar…ja dat maak je met een ziekte niet kapot…

Soms hadden we de hoop dat onze liefde de ziekte kapot zou krijgen maar die gedachte vervloog week na week en op ene goeie dag zei Jeltje, ” jongens, als ik ga sterven, willen jullie dab ook niet net blijven doen alsof ik er nog ben? Sommige mensen doen jarenlang of de overledene er nog is. Dat doen ze uit respect of uit gewoonte off allebei tegelijk…mij moet je meteen vergeten.”  En toen huilden we…Jeroen niet, die begreep niet goed waarom zijn moeder het had gezegd. Hij had de woorden wel gehoord maar hij begreep nog niet dat het allemaal dichterbij was dan hij dacht.

We zaten nooit meer op de grond. Sinds Froukje de deur uit was, zaten we weer altijd op een stoel en heel vaak aan tafel om te eten. Het leek weer steeds meer een gezin. Een gezin waaraan je aan de buitenkant niets bijzonders kon zien. Die zomer ging Jeltje met mooi weer zelfs weer naar buiten. Het kostte haar moeite om in de zon te zitten maar in de schaduw kon ze het lang volhouden. Ze voerde zelfs weer vrolijke gesprekjes met de buurvrouw en als die vroeg waarom ze was opgehouden met werken, dan zei ze doodeenvoudig ” Voor Jeroen.”  Dat begreep iedereen.

Advertenties

regie.jpg 

Zaterdag was ik aan de beurt. Een drukkend gevoel op de borst en een onplezierig gevoel. We zijn meteen naar de huisartsenpost in het ziekenhuis geweest. Daar duurde het behoorlijk lang voordat het echte onderzoek begon maar de conclusie was duidelijk: ik moest per ambulance naar de IC afdeling van een ander ziekenhuis.

Ik had het gevoel elke regie kwijt te zijn over mijn eigen bestaan. Het een volgde op het ander zonderdat ik er een speld tussen kon krijgen. Voordat ik het wist, lag ik aan de slangen, bellen, toeters, monitors en was ik overgeleverd aan pillen, prikken en bloeddrukmeters. Jahaa, de tweede dag wist ik het al, ik moet hier weg en ik ben dus ook naar huis gegaan.

Dat lag niet aan de artsen of de verpleegkundigen. Integendeel. Die mensen hebben alles op alles gezet op mij in leven te houden en daarvoor ben ik ze dankbaar. Maar het regiem van zoiets: ik kan er niet tegen. Misschien als ik me echt doodziek had gevoeld, misschien had ik dan minder weerstand gemerkt. Deze keer lag ik luidkeels te zingen met de liedjes op tv alsof ik niet expres een koptelefoon had op gekregen.

Ik liet ook mijn linker- met mijn rechtervoet gesprekken voeren over de omgeving en om half vier ’s nachts ben ik maar weer tv gaan kijken omdat ik niet slapen kon. Toen  bleek dat er op de buis alleen maar shit was, ben ik in het boek gedoken dat ik mee had genomen. Of liever: dat mijn oudste zoon voor me had opgehaald.

Ik vraag me nog steeds af of ik het echt aan mijn hart heb gehad want uit het onderzoek is dat niet gebleken. Maar wat was het dan? Stress? Inbeelding? Wanhoop? Ik weet het niet en in elk geval zijn de specialisten er niet achter gekomen op dat moment. Ook zij konden dus niet voorkomen dat ik de gezondheidszorg weer een paar dagen duurder heb gemaakt, nog afgezien van de peperdure pillen die ik heb meegekregen.

Giftig hoor dat spul, maar wel werkzaam voor iets. Behalve genezing kan ik er darm- en maagbloedingen van krijgen, nier- en leveraandoeningen en zelfs een hersenbloeding. O ja, ik maak ook nog kans op tintelend en doof gevoel in mijn ledematen. Tijd om de wandelschoenen uit de garderobe te halen dus. Geneesmiddelen, allemaal…

Het is de wanhoop die je als mens voortdrijft als je je overgeeft aan dat soort middelen. Wie gezond denkt kan toch met de beste wil van de wereld er niet toe overgaan zoiets door zijn strot te wurmen?

 De pillekens,

 Kaj Elhorst

 www.sairaramira.wordpress.com

www.mstwente.nl/apotheek/geneesmiddel/

www.uitwanhoopgeboren.nl

www.regieovereigenleven.nl

   

Blog Stats

  • 10.303 hits

RSS my home

  • Er is een fout opgetreden. De feed is waarschijnlijk uit de lucht. Probeer later opnieuw.
Advertenties