You are currently browsing the tag archive for the ‘Naar een feessie met aids…’ tag.

Hadden we goed geslapen? Ja, als je alles in ogenschouw nam, al onze zieke lichamen enzo, ja dan hadden we goed geslapen. En om het allemaal een beetje dragelijk te houden waren we nog met z’n drieën in één bed gaan liggen ook. Ik had het geluk de spleet in het midden te mogen bedekken. De dames lagen aan weerszijden van mij. Het was gek maar ik had me zelden zo gelukkig gevoeld, zo rijk, temidden van de beide zusjes. Ik wist dat we bij elkaar hoorden. Mijn armen had ik om hen heen geslagen. Beiden lagen ze met hun gezicht naar mij toe.

In de afgelopen dagen waren mijn kwaadheid en teleurstelling weggeëbt. In plaats daarvan kwam er een gevoel van geluk over me dat ik vroeger nooit had gekend. Het leek wel of er ene heel nieuwe band was gekomen, tussen mij en Jeltje maar ook tussen de zusjes en tussen mij en Froukje. Hoe dan ook, we vonden dat we goed hadden geslapen en meteen na het wakker worden dreigde er zelfs nog een kussengevecht los te barsten maar we beseften plotseling dat daarvoor geen tijd was. We moesten ons klaar maken voor het concert. Gek genoeg aarzelden we nauwelijks. Voor het eerst sinds dagen, weken gingen we weer uit. Na die heel lange tijd binnenshuis moest het een leuke dag kunnenw orden. Zorgen maakte ik me alleen een beetje over Jeltje die wel heel rustig aan zou moeten doen. Ze was zo gauw moe…

Gelukkig had mijn vriend en zijn vriendin aangeboden om te rijden. We hoefden alleen maar achterin de auto te rollen en gezellig te zijn, melige opmerkingen te maken of ons bezorgd te tonen over anderen. Ik hoopte diep in mijn hart dat niemand begon over ziek zijn en het gebruikelijke gejeremieer dat erbij hoort maar daar had ik buiten de waard  gerekend. De vriendin van mijn vriend had een verschrikkelijke benauwdheid te pakken die het gevolg was van een soort bronchitis. Wij deden alle drie ons best om het vreselijk te vinden, vooral vanwege de keelpijnaanvallen die ze had.

Hoe langer de rit duurde, des te erger begon ik me iets anders af te vragen. Als de vriendin van mijn vriend bronchitis had, hoe zou dat dan uitwerken op Jeltje? Haar immuunsysteem moest uiterst kwetsbaar zijn en….zou ze de ziekte niet extra gauw overnemen? Ik keek vanuit mijn ooghoeken naar haar maar zij scheen zich niet bezorgd te maken. Zehad zich zo comfortabel mogelijk genesteld en schreeuwde zo nu en dan mee met een lied. Van tijd tot tijd deed ze ook haar ogen dicht. Ik was bang dat ze nu al verschrikkelijk moe was en het concert was nog niet eens in zicht…

Ik probeerde niet de hele tijd naar haar te kijken en gluurde zo nu en dan ook even naar Froukje. Zonder dat iemand het merkte greep ik haar hand stevig vast en zij liet het toe. Ze reageerde niet eens door in mijn richting te kijken. Ook zij wilde geen argwaan wekken, zo leek het.  Nou ja, een kwartier later keek ze me van opzij aan en gaf ze een knipoog. Wij begrepen elkaar goed, heel goed….

Plotseling ging Froukjes mobiele telefoon. Ze liet mijn hand meteen los en grabbelde zenuwachtig naar het ding. Bijna viel het op de grond toen ze het eenmaal te pakken had. ” Ja”, haarstem klonk uitgesproken knorrig. ” Ja, godverdomme, kun je daar nou niet eens mee ophouden?” schreeuwde ze geïrriteerd door de telefoon. ” Jij bent toch degenen die altijd alles zo keurig en goed op kan lossen? Nu kan je ineens niet meer uit de voeten met een driejarige kleuter. los het even lekker op en ik mom wel thuis als ik er zin in heb. En houd op met dat geslijm want dat maakt me doodziek.” Die laatste woorden kreeg ze er nog zonder haperen uit ook. Meteen klikte ze haar toestel uit en schakelde het ding zelfs helemaal uit. ” Niks meer, ik heb er genoeg van”, haar stemgeluid klonk als geknor ren ze trok zich helemaal in haar hoek van de achterbank terug.

Mijn vriend was geschokt door het optreden van Froukje. Hij keek mij onderzoekend aan maar ik zocht zijn ogen niet. Wat had ik tegen hem moeten zeggen? “Dat klonk niet heel vriendelijk… .”  Hij slikte zijn woorden gauw in toen zijn vriendin hem boos begon aan te kijken en Froukje reageerde niet. Het enige dat zij liet horen was een diepe zucht.

Met een brede zwaai draaide mijn vriend de auto de parkeerplaats op voor de Ahoy…. zoo te zien waren we veel te vroeg want er was nog haast niemand bij de kassa. Dat zat dus mee. Ik pakte Jeltje onder haar rechter arm stevig beet en hield haar gezicht in de gaten. Er was weinig te zien van haar gevoel van vermoeidheid. Met z’n drieën gearmd stapten we fluitend naar de kassa toe. vanuit de entree klonken al de eerste tonen van bluesmuziek. Ik begon nog echt in de stemming te komen ook….