You are currently browsing the tag archive for the ‘Ontspannen zijn als je aids hebt’ tag.

Opvallend was het ook dat er al een week lang niemand van onze vrienden aan de deur was geweest. Zouden ze de lucht ervan hebben gekregen dat er iets niet deugde in ons huis? Zou die HIV de hele atmosfeer hebben vergiftigd? Het schoot door me heen terwijl ik de ochtend koffie voor ons drieën inschonk. Ja gek genoeg begon het steeds meer op een gezellige commune te lijken, met één kind en een kat die zich allebei wonderwel goed gedroegen.

Froukje had geen last meer van de ongewenste intimidaties door haar man via de telefoon en ze vertoonde ook nog geen enkele aandrang om naar huis te gaan. Over crisis gesproken! Die man zat daar in z’n eentje met werk en kind…nou ja, niet dat ik daar nou medelijden mee kreeg maar het was toch vreemd. Ik had mijn zwager nooit erg hoog gehad. In mijn ogen was hij het voorbeeldtype, het rolmodel van de burgerlul. Maar ja, op de keper beschouwd zaten we nu met z’n allen toch maar lelijk in het schuitje. Als niet-burgerlul kon je kennelijk lelijk bedrogen uitkomen! Dat was de eerste keer dat ik er zo over dacht.

Natuurlijk werden die gedachten onderbroken door een bel…de deurbel. Was dat telepathie? Ik zou het niet weten, hoe dan ook voor de deur stond één van mijn beste vrienden. “We horen zo weinig meer van jullie, ik dacht , ik ga eens kijken”, zei hij. Even moet ik hem stomverbaasd en ontredderd aangekeken hebben want hij schoot in de lach. ” Is het allemaal goed hier?”  vroeg hij. Dat was een stevige vraag in de gegeven omstandigheden en hoe leg je iemand in een paar woorden uit dat je allebei HIV hebt en zelfs AIDS en dat je logé er ook niet vrij van is. Nee, dat hield ik toch maar even voor me hoewel Jeltje net bezig was haar pillen weg te werken. En dus zei ik: ” Ja, alles gaat prima, we hebben ene logé op bezoek, mijn schoonzusje.”

” O, wat leuk”, zei mijn vriend met een knipoogje ook nog en eindelijk had hij gelijk want mijn schoonzusje is een meisje om een knipoog te geven. “Ja”, glimlachte Froukje flauwtjes wat mijn vriend natuurlijk weer een schok bezorgde. Ik kende hem goed en hij is overtuigd van zijn aantrekkelijkheid voor vrouwen. Dat geeft hem wel eens het gevoel dat alle vrouwen hen leuk moeten vinden. Echte macho man dus…. Hij moest eens weten, veel van de ellende waar wij mee te maken hadden was het gevolg van ene beetje teveel macho enzo…  Het nam allemaal niet weg dat hij ook de enorme verzameling medicijnen op tafel zag staan. ” Dat ziet er niet goed uit, horen we daarom zo weinig van jullie. Zijn jullie allemaal ziek?”  ” Nou, we hebben het behoorlijk te pakken”, zei ik gauw. De anderen knikten en keken wat mistroostig voor zich uit.

“Jammer”, zei hij “want we gaan komend weekend met een groep naar een bluesconcert in het Kurhaus, we dachten dat jullie wel mee zouden willen.”  Ik keek hem verrast aan. ” Kun je daar nu nog kaarten voor krijgen?”  Mijn vriend knikte:” Die kun je alleen aan de zaal kopen dus het is een zaak van vroeg zijn.”  Ik kon niet nalaten de twee dames aan te kijken. Zou er nog iets van een activiteit te beleven zijn of waren we allemaal te moe. Veel levensvreugde hadden we de laatste dagen niet gehad dus…

Tot mijn stomme verbazing knikte Jeltje, zij was het meest ernstig ziek van ons allemaal, nu bleek ineens dat ze wel zin had in een feestje. Ik had het gevoel dat wij nu geen nee meer konden zeggen en kennelijk dacht Froukje er ook zo over. “Ik zie dat we meegaan”, zei ik met een wat geforceerde glimlach. Mijn vriend glimlachte nu ook. Misschien verbaasde hij zich er wel over dat ik nog geen biertje had anageboden. Ik hoopte dat hij dat zou onderbrengen bij het hoofdstuk “ziek”.  “Dus dat gaat wel, ondanks de ziekte”?  vroeg hij. ” O ja, hoor”, antwoordde ik snel. “We zijn bezig beter te worden, gezellig met z’n drieën. Dat laatste was als een soort grap bedoeld. Intussen liep ik naar de koelkast waar ik tot mijn grote verrassing nog twee blikjes bier aantrof en een fles witte wijn. ” Samme wat drinken”?  vroeg ik in een wilde bui…

We zaten met z’n vieren aan tafel en eigenlijk vlotte het gesprek heel goed. Ik was dolblij dat er weer eens iemand anders was, iemand die niet tot ons kleine, ongelukkige groepje behoorde. Mijn vriend had inderdaad prachtige verhalen over de afgelopen weken, wat hij allemaal had uitgevreten. Vooral dat laatste was waar, hoorden we want hij vertelde vooral over zijn tochten van restaurant naar restaurant. Jas, mensen die gewoon vakantie hielden, konden zoiets doen.

Toen hij eenmaal de deur weer uit was, werd het heel stil. ” Gaan we dat voor elkaar krijgen~?”  vroeg Jeltje. ” Bij zo’n concert hoort ene opgewonden maar ook ontspannen stemming. Krijgen we dat voor elkaar?”  Ik keek de kring rond…nou ja…ik keek Froukje aan en trok mijn wenkbrauwen op. “Misschien lukt het als we ons best doen energie te verzamelen”, zei ze. ” Vroeg naar bed en niet drinken ’s avonds tevoren.”  Het was een idee…